Het dagboek van Britt, bijna veertig - deel 5

3 juli 2007

‘Jézus, Britt. Je bent geen steek veranderd!’ zegt Ex, als ik het restaurant binnenloop waar we - na vijftien jaar geen enkel contact te hebben gehad - hebben afgesproken.
Jij wel, wil ik zeggen. Je bent niet meer zo’n jochie. Het staat je goed.
Ik zeg niks, glimlach alleen maar. We kussen elkaar op de wang en gaan zitten.
‘Wat wil je drinken?’
‘Een droge witte wijn.’
Hij wenkt de ober.
‘Je ziet er echt geweldig uit.’
‘Nou, dank je,’ zeg ik. En ik denk: Ik hoef je niet meer. Ik heb heel vaak aan je gedacht. Droomde over je. Dacht dat het net zo zou zijn als toen, als ik je weer zou zien. Maar het is over. Helemaal. Goh, dat weten we dan ook weer. Zal ik dan nu maar gaan?

Ik ga niet. We praten en drinken.
‘Ben je nog steeds met die kapster?’ Ik glimlach liefjes. Oh, wat een belediging vond ik dat toen. Dat hij mij inruilde voor een kápster. Ze was nog oud ook. Veertig, geloof ik.
‘We zijn gescheiden. Ik ben een paar maanden geleden opnieuw getrouwd.’ Hij haalt een foto uit zijn binnenzak. Het is een trouwfoto.
‘Wat een mooi meisje. Jong nog, hè?’
‘Net dertig.’
Ze is echt heel mooi. Ik kijk naar haar blote armen en vraag me plotseling af wanneer het mis is gegaan met die van mij. Met mijn bovenarmen, bedoel ik dan. Niet dat ze moddervet zijn. Maar ze zijn ook niet meer zo slank als vroeger. Het zijn de sterke armen van een moeder. Misschien had ik mijn kinderen niet zo vaak moeten dragen. En al die zware tassen. Had ik niet zoveel deksels van glazen appelmoes moeten draaien. Zie maar hoe je die trap op komt, Sem. Mama wil geen spierballen. Mama kon wel janken, laatst, toen ze dat zomerjurkje van Filippa K. aanpaste en in de spiegel de bovenarmen zag van een Friese boerin. Bah. Zulke smalle armpjes wil ik ook wel. Maar jaloers op haar ben ik niet. Niet eens een beetje.

‘Ik was te jong voor jou,’ zegt hij.
‘We zijn even oud.’
‘Toch was ik te jong voor jou. Als jij weer eens raar deed, was ik helemaal kapot. Terwijl ik gewoon had moeten zeggen: doe normáál, Britt.’
‘Dat zegt Frank regelmatig tegen me. Mijn dochter zegt het ook al: doe normáál, mama.’
Toen we deze afspraak maakten, beloofde Ex dat ik na al die jaren alsnog mocht slaan, schoppen en tieren, omdat hij er destijds zo laf vandoor was gegaan. Van de aardbodem verdwenen, zo leek het. Alleen van de Hollandse bodem, weet ik nu: meneer zat op Ibiza.
‘Ik durfde niet tegen je te zeggen dat ik er niet meer tegen kon.’
Ik haal mijn schouders op. Ik hoef het er niet meer zo nodig over te hebben. Wie had dat gedacht. Zal ik dan nu maar gaan?

Maar ik ga niet. Als we een paar uur later uit de kroeg komen, heb ik mijn laatste trein gemist. Ik bel Frank. Die is woest. Als het aan hem had gelegen, had deze ontmoeting nooit plaatsgevonden.
‘Doe nou niet alsof je niet wist dat je je trein ging missen. Dit heb je zo gepland.’
‘Niet waar. Je weet hoe ik ben. Als ik het naar mijn zin heb, denk ik niet na over treintijden. … Frank?’
Frank heeft de verbinding verbroken.
Ik vloek, voel me naar, wou dat ik thuis was bij hem en de kindjes.
‘Je kunt bij mij slapen,’ zegt Ex. ‘Ik zit in een hotel hier vlakbij.’

In mijn hemdje en slip kruip ik even later onder het dekbed, met mijn rug naar hem toe. We praten niet meer. Ik ben moe.
Naast me hoor ik Ex diep zuchten. En nog eens. En nog eens.
‘Wat is er?’
‘Ik vind het moeilijk om zo naast je te liggen.’
‘Je bedoelt zonder me aan te raken?’
‘Ja.’
‘Waarom?’
Wat een stomme vraag.
‘Ik vind je nog steeds heel erg aantrekkelijk.’
Ik reageer niet.

Nou ja, zeg. Geeft hij ’t zo snel op? Ik beweeg onopvallend iets meer in zijn richting en druk mijn billen tegen hem aan.
Weer dat zuchten. Dan begint hij me te strelen en zachtjes in mijn nek te kussen. Zijn handen, die altijd zo heerlijk droog en warm waren, zijn vochtig. Van de zenuwen? Wat een afknapper.
‘Je bent pas getrouwd!’ zeg ik quasi verontwaardigd.
‘Ik weet ‘t.’
‘Ik kan dit niet.’ Ik meen het. Niet vanwege de kersverse bruid, maar omdat hij me lichamelijk koud laat. Ik kan hier ook niet rustig blijven liggen, dus sta ik op, kleed me aan en geef hem een kus op zijn wang.
‘Ik ga de eerste trein halen.’
Ex zegt niks en kijkt me beteuterd na.

Als ik thuiskom, liggen de kinderen nog te slapen. Frank ligt op zijn zij en doet alsof.
Ik kleed me weer uit en kruip tegen hem aan. Voel hem verstarren. Ineens verlang ik zo verschrikkelijk naar hem. Ik probeer hem op zijn rug te draaien, klim bovenop hem en begin hem wild te zoenen. Hij ontdooit en we vrijen hartstochtelijk.